شمارهٔ ۱۱۱
اندازهٔ متن
از بس که رخ لاله خوش و خندانست
چشم تر نرگس اندر و حیرانست
رویی که بچشم می در آید اینست
چشمی که بروی می در آید انست
۲ بیت
از بس که رخ لاله خوش و خندانست
چشم تر نرگس اندر و حیرانست
رویی که بچشم می در آید اینست
چشمی که بروی می در آید انست
زلف تو چو بروی تو افتد گوییدر شب بچراغ می کنم دلجویی