شمارهٔ ۲۲۷
اندازهٔ متن
گل در مه روزه همچنان می خندد
گویی که بطنز بر جهان می خندد
می روشن و نو بهار و مردم هشیار
گل را عجب آمدست از آن می خندد
۲ بیت
گل در مه روزه همچنان می خندد
گویی که بطنز بر جهان می خندد
می روشن و نو بهار و مردم هشیار
گل را عجب آمدست از آن می خندد
زلف تو چو بروی تو افتد گوییدر شب بچراغ می کنم دلجویی