شمارهٔ ۴۲۸
اندازهٔ متن
آنان که ز وصلشان دلم میبالید
جانم ز فراقشان فراوان نالید
ناگاه دهان گورشان بیدندان
چون آب بخورد و خاک در لب مالید
۲ بیت
آنان که ز وصلشان دلم میبالید
جانم ز فراقشان فراوان نالید
ناگاه دهان گورشان بیدندان
چون آب بخورد و خاک در لب مالید
زلف تو چو بروی تو افتد گوییدر شب بچراغ می کنم دلجویی