شمارهٔ ۹۹۴

کیمیا پنهان و غوغا در جهان افکنده ای

گل شدت آیینه دار رنگ و بو در بوستان

سوز از آن در عندلیب نغمه خوان افکنده ای

بر ظهورت متفق قومی شده زاهل یقین

قوم دیگر را به خفیه در گمان افکنده ای

تا کنم حل بر حکیمان نقطه موهوم را

گفت وگویی از دهانت در میان افکنده ای

تا کشم در رشته توصیف توحید تو را

لؤلؤ منظوم از آنم در دهان افکنده ای

شمه ای از وصف رخسار تو نتوانم نگاشت

گرچه استعدا در کلک و بیان افکنده ای

بر زبان کس نمی گنجد چون اوصاف تو

زآن سبب نام علی را بر زبان افکنده ای

از پی تمییز قلب صاف در بازار کون

این محک را در میان بر امتحان افکنده ای

ای طبیب درد عیسی ای علی مرتضی

رحم کن آشفته را کش ناتوان افکنده ای