شمارهٔ ۲۳
اندازهٔ متن
وای دل آن که دلستانش برود
وز باغ نظر سرو روانش برود
گفتی که به رفتنم رضا ده هیهات
چون زنده رضا دهد که جانش برود
۲ بیت
وای دل آن که دلستانش برود
وز باغ نظر سرو روانش برود
گفتی که به رفتنم رضا ده هیهات
چون زنده رضا دهد که جانش برود
خوش آنکه ز داغ عشق تابی دارددر دیده ز ابر شوق آبی دارد