دفتر شعر
۷۴ شعر در این دفتر
تا ما ره تسبیح و ثنا می پوییم«سبحانک لاعلم لنا» می گوییم
از ساحت دل گرد ریا رفتن بهوانگه گهر حمد و ثنا سفتن به
دل گوهر سبحه محبت می سفتوز ساحت جان غبار غفلت می رفت
روشن گهری که جان پاکان سفته ستگرد غفلت ز خوابناکان رفته ست
تا تو نزنی طعن کسی در عالمزانسان که زدند قدسیان بر آدم
جانا لبم از ذکر تو خاموش مبادیاد تو ز خاطرم فراموش مباد
از شهر عدم آمده ام سوی وجودافتاده غریبم به سرکوی وجود
آنم که به عهد عشقبازی گرومحاشا که به غیر عشقبازی گروم
تا کی ز تصوف خر و بار آوردنبر جای یکی نکته هزار آوردن
تا پیش تو ای شمع چگل مردودمبا دود دل از سوختگان معدودم
قد قل الی میلک ای جان و جهانو اعتاص علی نیلک ای جان و جهان
من کیستم از شهر خرد تاخته ایدر عشق بتان دینی دین باخته ای
رسوا شده لولیی ربالی دردستاز کوی خرابات همی آمد مست
ای خوانده به عزم رفتن افسون همهبگرفته غمت درون و بیرون همه
ای کشته مرا به تیغ لاغ و لابهدور از تو به سان ماهیم بر تابه
گاهی ز غمت چو ابر گرینده شومگاهی به رخت چو برق در خنده شوم
بستی کمر وداع و زین شیوه مراهم دست زکار رفت و هم پای ز جا
شوخی که بلای دل و دین افتاده ستبرخاک ره از خانه زین افتاده ست
روزی که سوی اهل وفا می آییافتان خیزان همچو صبا می آیی
چون دیده ببندم به خیال تو خوشمچون بگشایم به خط و خال تو خوشم
جانا بنشین و زان دو لب در گوشمگوش یک سخن و ز ناله کن خاموشم
چون سوی من ای جان و جهان دیر آییخواهی بکشی زودم ازان دیر آیی
وای دل آن که دلستانش برودوز باغ نظر سرو روانش برود
روزی بینی مرا به خاک افتادهوز تیغ اجل به سینه چاک افتاده