شمارهٔ ۹
اندازهٔ متن
هر چند که ما رهرو و دنیا راه است
در راه نشستن خطر آگاه است
زین شرم نشسته ام که پیرایهٔ تن
گر برخیزم به قامتم کوتاه است
۲ بیت
هر چند که ما رهرو و دنیا راه است
در راه نشستن خطر آگاه است
زین شرم نشسته ام که پیرایهٔ تن
گر برخیزم به قامتم کوتاه است
مهری به لب خود زن اگر مرد مهیگر نیکی، اگر بدی، که خاموش بِهی