شمارهٔ ۳۰
اندازهٔ متن
هر چند سپهر فکرم اختربار است
بر دوش زبان، سخنوری سربار است
از خامهٔ تیره بخت خود ممنونم
این ابر سیاهی ست که گوهربار است
۲ بیت
هر چند سپهر فکرم اختربار است
بر دوش زبان، سخنوری سربار است
از خامهٔ تیره بخت خود ممنونم
این ابر سیاهی ست که گوهربار است
مهری به لب خود زن اگر مرد مهیگر نیکی، اگر بدی، که خاموش بِهی