شمارهٔ ۸۶
اندازهٔ متن
تا بر لب عاشق می گلگون ناید
از دیده نمی شود شط خون ناید
خود را به خم باده درانداز حزین
هر بار، سبو درست بیرون ناید
۲ بیت
تا بر لب عاشق می گلگون ناید
از دیده نمی شود شط خون ناید
خود را به خم باده درانداز حزین
هر بار، سبو درست بیرون ناید
مهری به لب خود زن اگر مرد مهیگر نیکی، اگر بدی، که خاموش بِهی