شمارهٔ ۱۳۳
اندازهٔ متن
زان پیش که دی آفت بستان گردد
اوراق گل از خزان پریشان گردد
ساقی، تو که ابر رحمتی، رشحه ببار
تا بلبل طبع من غزل خوان گردد
۲ بیت
زان پیش که دی آفت بستان گردد
اوراق گل از خزان پریشان گردد
ساقی، تو که ابر رحمتی، رشحه ببار
تا بلبل طبع من غزل خوان گردد
مهری به لب خود زن اگر مرد مهیگر نیکی، اگر بدی، که خاموش بِهی