غزل شمارهٔ ۱۶۰۸
چه
کس ام من؟ چه کس ام من؟ که بسی وسوسهمند ام
گَه
از آن سوی کشند م گَه از این سوی کشند م
زِ
کشاکش چو کمان ام به کف ِ گوشکشانام
قدَر
از بام درافتد چو در ِ خانه ببندم
مگر
استارهیِ چرخ ام! که ز برجی سوی برجی
به
نُحوسیش بگریم به سُعودیش بخندم
به
سما و به بروجاش، به هبوط و به عروجاش
نفسی
همتک ِ باد م نفسی من هَلَپَند ام
نفَسی
آتش ِ سوزان، نفَسی سیل ِ گریزان
ز
چه اصل ام؟ ز چه فصل ام؟ به چه بازار خرند م
نفسی
فوق ِ طباق ام، نفسی شام و عراق ام
نفسی
غرق ِ فراق ام نفسی راز ِ تو رَندم
نفسی
همره ِ ماه ام، نفسی مست ِ اله ام
نفسی
یوسف ِ چاه ام نفسی جمله گزند م
نفسی
رهزن و غول ام، نفسی تند و ملول ام
نفسی
ز این دو برون ام؛ که بر آن بام ِ بلند ام
بزن
ای مطرب ِ قانون هوس ِ لیلی و مجنون!
که
من از سلسله جَستم؛ وَتَد ِ هوش بِکَندم
به
خدا که نگریزی! قدح ِ مِهر، نریزی!
چه
شود ای شَه ِ خوبان که کنی گوش به پند م
هله!
ای اوّل و آخر! بده آن بادهیِ فاخر!
که
شد این بزم منوّر به تو ای عشق ِ پسند م
بده
آن بادهیِ جانی زِ خرابات ِ معانی
که
بدان ارزد چاکر که از آن باده دهند م
بپَران
ناطق ِ جان را تو از این منطق ِ رسمی
که
نمییابد میدان ِ بگو حرف ِ سمند م