شمارهٔ ۲۴۴
اندازهٔ متن
آنی که حسد مه از صفای تو برد
گل پیرهن صبر برای تو درد
چون ذره که جوشد بهوا داری مهر
مرغ دل خلق در هوای تو پرد
۲ بیت
آنی که حسد مه از صفای تو برد
گل پیرهن صبر برای تو درد
چون ذره که جوشد بهوا داری مهر
مرغ دل خلق در هوای تو پرد
گر خلق فرشته اند اگر دیو و پریباید همه را بچشم نیکو نگری