بخش ۷ - دایره مرکب مدور

همیشه دشمنش آنجا ز اهل نار بود

از آنکه می فتد اینجا بعالم پندار

سیه شدست جهان زان بخصم ملعونش

که از عذاب و غمش تیره گون بود ابصار

دشمنان ز اهل نار یستمعون

انکم فی العذاب مشترکون

ایا سپهر کرامت که لطف تو گیرد

میان جور فلک دست صالح و فجار

یقین که دست گدایان تو گیری از غصه

مرید و یار اسیران تویی بهر اعسایر

لطف تو گیرد دست گدایان

یا فلک آمد یار اسیران

همی گلاب اگر از رهت نیابد بو

چو آب جوی بریزند بر گلش اخیار

اگر گل از اثر رحمتت نگیرد آب

به آب روی گل آتش بیفکند عطار

گلاب اگر زگل رحمتت نگیرد آب

چو آب جوی بریزند آب روی گلاب

یقین که خواند چو بنده دعای تو عیسی

فرشته شاهد آن شد که میکند تکرار

نه بر در تو همین خلق شاد کام آیند

بگرد خوان تو صد عالمند راتب خوار

خوانند دعا و شادکامند

شاهان که ترا بگرد خوانند

اگرچه کنده شدی پیش ازین دو صد خانه

عدالت تو جهان را کنون شده معمار

فکند قهر تو اش دست بلکه سر ببرد

چو خاطری شکند دل سیاهی از اشرار

کندش خانه بلکه سر ببرد

عدلت آنرا که خاطری شکند

تویی که چرخ نگردد بنقطه از امرت

براستی گذراند همیشه چون پرگار

اگر فتاده براهست پیش تو صد سر

شهان چگونه توانند ازین طریق فرار

بهر که راست بود با تو ازادب خوش باش

وز آنکه پیش تو گردید چپ بر آردمار

چرخ گردد با ادب راست پیشت روز و شب

راستی را با شهان چون توان گردید چپ

عجب مدار ز رحمت چو رو بکوه آری

چو شبنم ار چه دهد لعل دامن کهسار

از ابر جود که بادت فدا بسی جانها

کنی پر از در و گوهر کنار لیل و نهار

برحمت چو رو آری که بادت فدا جانها

چو شبنم چه دامنها کنی پر زگوهرها

لوازم کرمت روز و شب عدالت گشت

از آنست معدلتت در جهانش استشهار

مدام شان تو شد خسروی باستحقاق

مدام کار تو شد داوری به استقرار

از مکرمت روز و شب شان تو شد خسروی

از معدلت در جهان کار تو شد داوری

کجا چو کلک و کف و تیغ تو بود ابری

که هر یکی بگهر پاشیند رشک بحار

یقین که از همه کس مهتری بر تبت و شان

شدی ز نیکدلی خوشتر از صغار و کبار

کلک و کف و تیغ تو ای از همه کس مهتر

هر یک بگهر پاشی باشد ز یکی خوشتر

رسید در کرم و لطف بذل تو جایی

که بحر مانده تهی چشم و چشمه بی ادخار

ز جود و بذل شما گنج لطف و بحردلید

ولیک دیده پرید از عنایت جبار

در کرم و لطف شما بحردلید

بحر تهی چشم و شما دیده پرید

برآمد از ره قرب تو ذره یی بنظر

وزان کهست چو خورشید دیده بیدار

همیشه گرچه بسی چاره‌ایم در طلبست

تو آفتابی و ما سایه ایم در ته غار

ما زره قرب تو بی چاره ایم

زانکه تو خورشیدی و ما سایه ایم

رساند خطبه نظمت بگوش جان سحری

نه آنچنان که کند عقل نسبت اشعار

نهفته است بسی نکته زیر هر سخنت

همین بود سخن بکر و زیور افکار

طرایف تو همه در شنیدن آمد در

درو کمست ولی عیب سفت چون ابکار

سخنت بگوش جانها گهرست در شنیدن

نه چه نسبت؟ این بود بکر و دروست عیب سفتن

مگس ندیده ز حلم و حیای تو رنجی

کمین نکرده ببد با کسی زهی اطوار

چه خلق خلق بود بهتر از تو ایخورشید

چنین که ذره ندیدی بچشم استحقار

همین بود هنر خلق اگر کند بشری

که سوی عیب یکی ننگرد باستحضار

کس ندیده حلم و حیا بهتر از تو با بشری

کین نکرده بدبکسی وان نکرده عیب یکی

امید بسته بدست تو چشمه دریا نیز

که قلزمیست درو بحر بیکران بسیار

نمود جود ز بحر کف تواست که ریخت

تحرک و سکناتش چو قطره در بقطار

دست تو چشمه دریا حرکات

قلزمی در حرکات و سکنات

دهد دم قلمت آب خضر و جان مسیح

کند بیان چو یکی حرف بر دل طومار

ربوده از خط مشکین چو کوهکن قلمت

صدای او دل سنگین ز دست نقش و نگار

قلمت خضر و مسیح از خط مشکین

بیکی حرف برد صد دل سنگین

چو ماهیست برافکنده افعی تیغت

درون چشمه سیمیش ماهیان بشکار

هزار بوسه توان زد ز فرق تا قدمش

چه گر چو ماهی سیم است و چشمه همه مار

چیست فکنده افعیی پوست ز فرق تا قدم

چشمه سیم ماهیان ماهی سیم چشمه هم

اگرچه بسته در شادی دل درویش

بمهر عدل جوان قوتی چنان مگذار

نموده چون مه فرخ بفال چوگانت

که شاد باد هر آشفته حالش از دیدار

هست در شادی دل شه چون مه فرخ به فال

بهر دل چون قوت جانش باد هر آشفته حال

باینچنین ادب آید چگونه همچو تویی

تو با ادب بهی از دیگران باستمرار

و گر بودد گری حلمش این ادب عجبست

شدی چنانکه بود بهی از ادیب حلم مدار

بچنین ادب که تویی بود دگری عجب

بادب به از دگران شدی چه بود به ازادب

در آن چه شک که فلک ملکت جهان دهدت

تو خود قدم بگشا زانکه در گشوده حصار

یقین تراست جهان، باید از تو یک حرکت

که تا بود برکت در ممالک از دادار

چه شک که فلک جهان دهدت بیک حرکت

قدم بگشا که در حرکت بود برکت

از آن جهان شده تابع بامر تو ایشاه

که نیستش بجهانداری تو استنکار