بخش ۱۰ - دایره تدویر

ایا شهی که بجان اهلیت گهر افشاند

نشاید آنکه کند کس دریغ ازو دینار

رهی بر تو که دریای پر دری آمد

که تا دهانش پر از در کنی و سیم نثار

اهلی که فشاتد بر تو در پر

شاید که کنی دهانش پر در

بسوخت غیرو چو من نامده ازان منصور

که در طریق سخن شاعرم روش هموار

سوخت غیر و چو من نامده منصور

در طریق سخن شاعر مشهور

اگر چه شد دل واله براه زیر و زبر

چهاز نوش یکی دید جانم از آزار

لطیف خلقی کایم نیاورم انده

اگر نیابم من بخت شد ضرر در کار

اگر چه واله ازو لطف خلق من مانده

چه دید جانم از آزار گر نشد در کار

شد دل بره آرزویی کای یاور

از نوش یکی یابم من بخت ضرر

شد دل بره آرزویی کای یاور

از نوش یکی یابم من بخت ضرر

دل راز یکی آرزویی امن حضر

شد بهروی ایوان شکیبم ابتر

عنایت ازلم بود نامزد در شعر

که شد تمام بقانون فکرت این معیار

از آن لقب شده قانون فکرتش الحق

که سال هجرت ازین نام آوری بشمار

بود نامش از آن قانون فکرت

که شد قانون فکرت سال هجرت

لب از ثنای تو در گفتن دعا پوید

همیشه تا که جهان باشد و فلک دوار

مدام ملک ترا باد و شه نشان باشی

جهان پناه تو باشی و شاه گیتی دار

تا بود ملک شه نشان باشی

تا جهان باد در جهان باشی

یقین که خالی و پر باشد و بود یارب

همیشه پر کفت از سیم و خالی از اغیار

نگاه تا دم یوم الحسیب دار جهان

بپای و دشمن از افسردگی بخاک سپار

خالی و پر باد یارب تا دم یوم الحسیب

پرکفت از سیم و خالی پای دشمن از رکیب