برگ دوازدهم یک قماش
اندازهٔ متن
ای کز ستم تو اشک پاشند همه
جویان غمت نهان و فاشند همه
اهلی بوفای تو نظر دوخته است
از اهل جهان که یک قماشند همه
۲ بیت
ای کز ستم تو اشک پاشند همه
جویان غمت نهان و فاشند همه
اهلی بوفای تو نظر دوخته است
از اهل جهان که یک قماشند همه
ای آنکه رخت چو گل برافروخته اندخوبان همه خوبی از تو آموخته اند