غزل شمارهٔ ۲۰۴۸

ای خدای؟ ک‌از این دام ِ خامُشان

ما را

می‌کَشی تو گریبان ِ جان ِ ما

از جمع

گوش ِ ما و بسوزیده هوش ِ ما

ساقی‌یِ

می‌کَشی تو و بی‌تیغ می‌کُشی

شاگرد

نُزل ِ شهیدان ِ عشق ِ تو ست

این

گره‌گشای، نسیم ِ وصال ِ تو ست

شاخ ِ

حُسن ساکن است و؛ مقیم اندر آن وجود

زآن

ِ ره‌روان، همه دیدار ِ ساکنان؛

مقصود

آب گشته نهان وقت ِ جوش ِ آب

چون آب

دررسی چو گذشتی زِ نقش‌ها

وز چرخ

چه می‌نهی به امانت به مفلسان؟

پا را

چو میر ِ گولان بِستَد کلاه و کفش

خواهی

سلاح ِ تو ست و سلاح از نشان ِ مَرد

مَردی

مگو سخن! که سخن، ریگ ِ آب تو ست

خورشید