شمارهٔ ۵۳

چون توانم دید خالی جای غم های تو را

گریه تا مکتوب اشکم را به صحرا برده است

روح مجنون کرده استقبال رسوای تو را

دیده ام گلدسته می بندد ز عمر جاودان

باغبان خضر است گلزار تماشای تو را

صد خیابان سرو بالا می کشد از دیده ام

در نظر دارم خیال سرو بالای تو را

گشته ایم از دیدن روی تو بیخود چون اسیر

چون تواند دید چشم من سراپای تو را