جهان ملک خاتونشمارهٔ ۱۰۲دیوان اشعار، رباعیاتاندازهٔ متن۲در باغ بدیدم صنمی سیمین خدکز غایت حسن طعنه بر گل میزدگفتم بگذار تا ببوسم پایتگفتا نتوان ز دست همصحبت بد۲ بیت