شمارهٔ ۷۲
اندازهٔ متن
وقتست که بر من ای نسیم سحری
رحم آری و بر ساحل رودی گذری
زان خاک بدین چشم غباری آری
زین چشم بدان رود درودی ببری
۲ بیت
وقتست که بر من ای نسیم سحری
رحم آری و بر ساحل رودی گذری
زان خاک بدین چشم غباری آری
زین چشم بدان رود درودی ببری
با قدر تو نام اوج گردون ننگیبا جاه تو وسعتگه عالم تنگی