شمارهٔ ۲۵
اندازهٔ متن
وه که در کوی تو از بیاعتباریهای خویش
آیدم صد خنده بر امیدواریهای خویش
بعد ایامی که دل یک لحظه در بزم تو بود
شرمساریها کشید از بیقراریهای خویش
۲ بیت
وه که در کوی تو از بیاعتباریهای خویش
آیدم صد خنده بر امیدواریهای خویش
بعد ایامی که دل یک لحظه در بزم تو بود
شرمساریها کشید از بیقراریهای خویش
به نهان چنان نمایی همه را ز لطف روییکه گمان برند هر یک، که تو خاص ازان اویی