رباعی شمارهٔ ۴۴
اندازهٔ متن
آن شمع که دوش بود تب تا سحرش
صحت پی رفع تب در آمد ز درش
تب از بدنش راهگریزی میجست
فصاد جهاند از ره نیشترش
۲ بیت
آن شمع که دوش بود تب تا سحرش
صحت پی رفع تب در آمد ز درش
تب از بدنش راهگریزی میجست
فصاد جهاند از ره نیشترش
ای کاش برات من براتی بودیکز مفلسیم خط نجاتی بودی