شمارهٔ ۶۲

پاره ای بر ریش های ما نمک پاشید و رفت

عید نومیدی مبارک باد کز رویش نگاه

همچو اشک حسرتم در خاک و خون غلتید و رفت

شب در آمد غم درون از رخنه های سینه ام

دامنی داغ جگر از هر گیاهم چید و رفت

مرهم الماس می پنداشت زخمم چاره جوست

آمد و روی تظلم بر زمین مالید و رفت

بر سر نعش فصیحی این همه فریاد چیست

بر در غم بینوایی پاره ای نالید و رفت