رباعی شمارهٔ ۱۶
اندازهٔ متن
چون کُشته ببینیام، دو لب گشته فراز
از جان تهی این قالب فرسوده به آز
بر بالینم نشین و میگوی به ناز
«کای من، تو بکشته و پشیمان شده باز»
۲ بیت
چون کُشته ببینیام، دو لب گشته فراز
از جان تهی این قالب فرسوده به آز
بر بالینم نشین و میگوی به ناز
«کای من، تو بکشته و پشیمان شده باز»
آن خر پدرت به دشتِ خاشاک زدیمامات دف و دو رویه چالاک زدی