بخش ۷۲ - باب‌الحاء الحال

بود حال آنکه بر قلب است وارد

بمحض موهبت از حق واحد

بدون اجتلابی با تعمل

چه حزن و خوف و قبض و بسط بالکل

که چون وارد شود ناگاه بر دل

هم آید از صفات نفس زایل

چو مثل او ز پی آید بتوفیق

نیاید یا دگر چون او بتحقیق

اگر باید بحال خود دوامی

شود مر اهل حالت را مقامی