بخش ۲۶۷ - عبدالممیت

بود عبدالممیت آن کز ولایش

بمیراند حق از نفس و هوایش

چو مرد از نفس بر حق زنده گردد

باوصاف نکو پاینده گردد

ز شهوت و ز غضب چون مرد بازش

نماید زنده حق غیر از مجازش

بدینسان بر نفوسش بی‌توقف

دهد حق باز تأثیر و تصرف

که باشد بر اماته خلق قادر

ز نفس و حال و اخلاق مغایر

تواند پس بحقشان زنده سازد

بنور عقلشان پاینده سازد

چه باشد تا که قدر همت آن

که گیرد زین مؤثر روح و ریحان