إِنَّ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ اَلَّذِینَ هٰادُوا وَ اَلنَّصٰاریٰ وَ اَلصّٰابِئِینَ مَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ عَمِلَ صٰالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لاٰ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لاٰ هُمْ یَحْزَنُونَ (۶۲)
بدرستی که آنان که ایمان آوردند و آنان که یهود شدند و ترسایان و ستارهپرستان هر که ایمان آورد بخدا و روز بازپسین و کردار شایسته، پس مر ایشان راست مزد ایشان نزد پروردگارشان و نیست ترسی بر ایشان و نه ایشان اندوهناک شوند (۶۲)
آن گروهی کاهل ایمانند و دین
از ره تقلید و ظاهر نه از یقین
یعنی آن ایمانشان بر ظاهر است
باطن ایمان از ایشان ساتر است
آن یهود و آن نصاری هر که هست
صائبین آن فرقۀ کوکب پرست
زین طوایف هر کسی بی معذرت
آرد ایمان بر خدا و آخرت
هم کند کردار نیکو اختیار
هست او را اجر نزد کردگار
فارغ است از خوف و حزن او در سکون
گفت، لَا خَوفو لا هم یحزَنُون
این است ایمان حقیقی کاختصاص
دارد آن بر اهل توحید و خواص
صورت ایمان بود قول و قبول
معنی ایمان حصول است و وصول
عامه زآن قانع به حرف و صورتند
خاصگان راجع به جمع وحدتند
نیست آنجا احتمال حزن و خوف
یا که در حولش مجال حزن و خوف
خوف باشد از عقوبت در فعال
حزن از نقصان اوصاف و کمال
چون ز افعال و صفات او رسته شد
بر حق از مادون حق پیوسته شد
از دویی رست و فنا ء فی الذات گشت
شمس وحدت مطلق از ذرات گشت
ذات صمدانی است پاک از نقص و خوف
کی به وصفش حزن گنجد یا که خوف
بیش از این اندر خور افهام نیست
لقمۀ خاصان سزای عام نیست
ور نبگذارید این فعل خسیسز امر حق باشید سرکش چون بلیس