شمارهٔ ۹۹

شمارهٔ ۱۲۹

آدمی در عهد پیری بی خرد گردد غنیمی شمارم طفل خود را ریخت تا دندان مرا

شمارهٔ ۱۲۸

گر نباشد گل به فرق ما چو گلبن گو مباشدستهٔ چون گردباد از خار و خس بستیم ما

شمارهٔ ۱۲۷

بس که جانش بر لب از رنج خمار ِ مِی رسیددر گلوی شیشه آب از پنبه می ریزیم ما

شمارهٔ ۱۲۶