شمارهٔ ۱۴

اندازهٔ متن۲

چون مورد بود سبز گهی موی من همه

دردا که بنشست بر آن موی سبز بشم

۱ بیت

از همین دفتر

کفش‌گر دید مرد داور تفتلیف در .... او نهاد و برفت

به تن بر یکی ژنده‌ای از پتوشب و روز بودی به موی و به رو

ای بر همه قحبگان گیتی سرجیک.... تو فراخ‌تر ز سیصد خرچیک

من ز آغالشت نترسم هیچور به من شیر را برآغالی.

ابیات پراکنده

اگر با من دگر کاوی خوری ناگهبه سر بر تیغ و بر پهلوی شنگینه

تو شب آیی نهان بوی همه روزهمچنانی یقین که شب یازه