شمارهٔ ۴
زهی لطف خدا الله اکبر
به معبودی سزا الله اکبر
تعالی خالقی کز قطره آب
نگارد نقش ما الله اکبر
خداوندی که ذات باقی اوست
مبرا از فنا الله اکبر
به یکتایی و بیهمتایی او
همه عالم گوا الله اکبر
ز وصف ذات پاکش گشت قاصر
عقول انبیا الله اکبر
روان اصفیا در حیرت او
ز فرط کبریا الله اکبر
به نور وحدت او گشته روشن
دل هر آشنا الله اکبر
حروف کائنات از عرش تا فرش
ورا خواند ثنا الله اکبر
امور اولین و آخرین را
نوشته از قضا الله اکبر
بحار رحمت لطف جمیلش
ندارد منتهی الله اکبر
تَبارک مَن لَهُ ما فوقَ عرشٍ
و ما تحتُ الثری الله اکبر
تُقدَّس مَن تَحیَّر فی ثَناهُ
عقول اولی النهی الله اکبر
الهٌ واحدٌ فردٌ قدیمٌ
تمجَّد بالعُلی الله اکبر
علیمٌ قادرٌ حیٌّ حکیمٌ
توحَّد بالبقا الله اکبر
تنزّه عن مشارکت البرایا
وحل عن الورا الله اکبر
کریمی کز عطاها رخ نتابد
به هر جرم و خطا الله اکبر
کند رحمت ثنای بنده خویش
به هنگام دعا الله اکبر
گشاید بر دل ارباب معنی
در صدق و صفا الله اکبر
امید زائران کعبه صدق
ز باب او روا الله اکبر
چه سلطان جهان بر درگه او
چه درویش و گدا الله اکبر
چه آن منعم که دارد گنج عالم
چه مرد بینوا الله اکبر
همه روزیخوران فضل و جودش
زهی فضل و عطا الله اکبر
منور کرده اطراف جهان را
به دین مصطفی الله اکبر
بدو افروخته از نور ایمان
چراغ اهتدی الله اکبر
به بانگ دعوتش جان مرحبا گوی
هم اندر ابتدا الله اکبر
خروش افکنده از مه تا به ماهی
صدای این ندا الله اکبر
به یاد وعدهاش مردان غازی
روان کرده فدا الله اکبر
خریده مال و تن ز ایشان و جنت
نهاده در بها الله اکبر
فکنده غلغل تکبیر ایشان
غریو اندر سما الله اکبر
زبان مرغ و ماهی ذکر گویش
در آب و در هوا الله اکبر
(جنید) پرگناه آمد به در گاه
به عذر ما مضا الله اکبر
شده قربان ره تکبیر ایشان
به هر صبح و مسا الله اکبر