شمارهٔ ۱۲۵

ساغر مردافکنی زان نرگس مخمور ساخت

می زند پهلو بر افلاک از شراب عشق دل

ساغرم را چرخ زن این باده ی پر زور ساخت

پادشاه حسن چون بر تخت استغنا نشست

شرم را حاجب نمود و ناز را دستور ساخت

آنکه از سنگ قناعت ساغر عیشم شکست

از غبار راهم اول چینی فغفور ساخت

آن که چون موج از محیط وصل او دارم کنار

می کشد در بر مرا چندان که از خود دور ساخت

از فغان تابند بندم همچو نی لبریز شد

نامه ام هفت آسمان را کاسه ی طنبور ساخت

پرتو رخسار او تا گشت منظورم چو شمع

تار مژگان ها مرا فواره های نور ساخت

کاسه ی چشم مرا حسن از نمک لبریز کرد

دل کباب آن لعل خندان کرد و بی حد شور ساخت

گرچه بر زخم خیال بوالهوس مرهم نهاد

خط مشک افشان لعلش داغ دل ناسور ساخت

دست نکهت غنچه را در جیب شاهان جا دهد

این دل ویران به بویی می توان معمور ساخت

فتح اقلیم معانی کرد نورس همتم

خامه را اقبال فکرم رایت منصور ساخت