رباعی شمارهٔ ۵۶
اندازهٔ متن
مرغی که نوای درد راند عشق است
پیکی که زبان غیب داند عشق است
هستی که به نیستیت خواند عشق است
و آنچ از تو تو را بازرهاند عشق است
۲ بیت
مرغی که نوای درد راند عشق است
پیکی که زبان غیب داند عشق است
هستی که به نیستیت خواند عشق است
و آنچ از تو تو را بازرهاند عشق است
در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی