رباعی شمارهٔ ۱۴۵
اندازهٔ متن
رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود
۲ بیت
رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود
در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی