رباعی شمارهٔ ۱۹۰
اندازهٔ متن
ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
عشاق چو آدم است پیرامونش
خاقانی را نرفته بر گندم دست
عمدا ز بهشت میکند بیرونش
۲ بیت
ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
عشاق چو آدم است پیرامونش
خاقانی را نرفته بر گندم دست
عمدا ز بهشت میکند بیرونش
در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی