رباعی شمارهٔ ۲۷۷
اندازهٔ متن
خاقانی را غم نو و درد کُهُن
آورد بدین یک نفس و نیم سُخُن
تا من به تو زندهام به دل کس نکُنم
چون من رفتم تو هرچه خواهی میکُن
۲ بیت
خاقانی را غم نو و درد کُهُن
آورد بدین یک نفس و نیم سُخُن
تا من به تو زندهام به دل کس نکُنم
چون من رفتم تو هرچه خواهی میکُن
در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی