رباعی شمارهٔ ۳۰۵
اندازهٔ متن
گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه
شبهای فراقت چه دراز آمد آه
گفتا شب را در این درازی چه گناه
شب روز وصال است که گردیده سیاه
۲ بیت
گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه
شبهای فراقت چه دراز آمد آه
گفتا شب را در این درازی چه گناه
شب روز وصال است که گردیده سیاه
در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی