رباعی شمارهٔ ۳۲۱
اندازهٔ متن
تا بود جوانی آتش جان افزای
جان باز چو پروانه بدم شیفته رای
مُرد آتش و اوفتاد پروانه ز پای
خاکستر و خاک ماند از آن هر دو به جای
۲ بیت
تا بود جوانی آتش جان افزای
جان باز چو پروانه بدم شیفته رای
مُرد آتش و اوفتاد پروانه ز پای
خاکستر و خاک ماند از آن هر دو به جای
در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی