رباعی شمارهٔ ۱۶۴
اندازهٔ متن
ای لطف تو دستگیر هر رسوایی
وی عفو تو پردهپوش هر خود رایی
بخشای بدان بنده، که اندر همه عمر
جز درگه تو دگر ندارد جایی
۲ بیت
ای لطف تو دستگیر هر رسوایی
وی عفو تو پردهپوش هر خود رایی
بخشای بدان بنده، که اندر همه عمر
جز درگه تو دگر ندارد جایی
گفتم که: اگر چه آفت جان منیجان پیش کشم تو را، که جانان منی