رباعی شمارهٔ ۱۱۹
اندازهٔ متن
زآن می خوردم که روح پیمانهٔ اوست
زآن مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست
دودی به من آمد آتشی با من زد
زآن شمع که آفتاب پروانهٔ اوست
۲ بیت
زآن می خوردم که روح پیمانهٔ اوست
زآن مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست
دودی به من آمد آتشی با من زد
زآن شمع که آفتاب پروانهٔ اوست
ای آنکه گشایندهٔ هر بند توییبیرون ز عبارت چه و چند تویی