رباعی شمارهٔ ۲۲۱
اندازهٔ متن
خواهی که ترا دولت ابرار رسد
مپسند که از تو بر کس آزار رسد
از مرگ میندیش و غم رزق مخور
کین هر دو به وقت خویش ناچار رسد
۲ بیت
خواهی که ترا دولت ابرار رسد
مپسند که از تو بر کس آزار رسد
از مرگ میندیش و غم رزق مخور
کین هر دو به وقت خویش ناچار رسد
ای آنکه گشایندهٔ هر بند توییبیرون ز عبارت چه و چند تویی