شمارهٔ ۱

اندازهٔ متن۲

گرچه بشتر را عطا باران بود

مر ترا زر و گهر باشد عطا

۱ بیت

از همین دفتر

ای مایهٔ خوبی و نیک نامیروزم ندهد بی تو روشنایی

جز برتری ندانی، گویی که آتشیجز راستی نجویی، مانا ترازوی

شاعر شهید و شهره فرالاویوین دیگر به جمله همه راوی

آمد این نوبهار توبه شکنپرنیان گشت باغ و برزن و کوی

ابیات پراکنده

سرو است آن یا بالا؟ ماه است آن یا روی؟زلف است آن یا چوگان؟ خال است آن یا گوی؟

زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ منمی خواهی و گل و نرگس، از آن دو رخ جوی