شمارهٔ ۲۶
اندازهٔ متن
گر سفیهی زبان دراز کند
که فلانی به فسق ممتازست
فسق ما بیبیان یقین نشود
و او به اقرار خویش غمازست
۲ بیت
گر سفیهی زبان دراز کند
که فلانی به فسق ممتازست
فسق ما بیبیان یقین نشود
و او به اقرار خویش غمازست
چو بندگان کمر بسته شرط خدمت راروا بود که به کمترگناه بند کنی