شمارهٔ ۷۴
اندازهٔ متن
تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسید
تو مپندار که از سیل دمان اندیشد
ملحد گُرْسِنِه و خانهٔ خالی و طعام
عقل باور نکند کز رمضان اندیشد
۲ بیت
تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسید
تو مپندار که از سیل دمان اندیشد
ملحد گُرْسِنِه و خانهٔ خالی و طعام
عقل باور نکند کز رمضان اندیشد
چو بندگان کمر بسته شرط خدمت راروا بود که به کمترگناه بند کنی