شمارهٔ ۳۴۵ - در حسب حال و وارستگی خویش
اندازهٔ متن
امید و بیم دهد خلق را مسخر خویش
بدین دو خویشتن از خلق بازپس دارم
مرا چو در دل از این هر دو هیچ نیست ازو
هزار ناکس پیشم گرش به کس دارم
۲ بیت
امید و بیم دهد خلق را مسخر خویش
بدین دو خویشتن از خلق بازپس دارم
مرا چو در دل از این هر دو هیچ نیست ازو
هزار ناکس پیشم گرش به کس دارم
صفهای را نقش میکردند نقاشان چینبشنو این معنی کزاین خوشتر حدیثی نشنوی