رباعی شمارهٔ ۲۱۷
اندازهٔ متن
این همدم اندرون که دم میدهدت
امید رسیدن به حرم میدهدت
تو تا دم آخرین دم او میخور
کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت
۲ بیت
این همدم اندرون که دم میدهدت
امید رسیدن به حرم میدهدت
تو تا دم آخرین دم او میخور
کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی