رباعی شمارهٔ ۲۱۹
اندازهٔ متن
ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت
وی هرچه گهر فتاده در پای لبت
از راهزنان رسیده جانم تا لب
گر ره ندهی وای من و وای لبت
۲ بیت
ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت
وی هرچه گهر فتاده در پای لبت
از راهزنان رسیده جانم تا لب
گر ره ندهی وای من و وای لبت
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی