رباعی شمارهٔ ۲۳۰
اندازهٔ متن
با شب گفتم گر بمهت ایمانست
این زود گذشتن تو از نقصانست
شب روی به من کرد و چنین عذری گفت
ما را چه گنه چو عشق بیپایانست
۲ بیت
با شب گفتم گر بمهت ایمانست
این زود گذشتن تو از نقصانست
شب روی به من کرد و چنین عذری گفت
ما را چه گنه چو عشق بیپایانست
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی