رباعی شمارهٔ ۲۴۵
اندازهٔ متن
پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا
بردوخت مرقع از رگ و پوست مرا
تن خرقه و اندر آن دل من صوفی
عالم همه خانقاه و شیخ اوست مرا
۲ بیت
پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا
بردوخت مرقع از رگ و پوست مرا
تن خرقه و اندر آن دل من صوفی
عالم همه خانقاه و شیخ اوست مرا
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی