رباعی شمارهٔ ۲۹۲
اندازهٔ متن
حاشا که دلم ز شبنشینی سیر است
یا ساقی ما بیمدد و ادبیر است
از خواب چو سایه عقلها سر زیر است
فردا ز پگه بیا که امشب دیر است
۲ بیت
حاشا که دلم ز شبنشینی سیر است
یا ساقی ما بیمدد و ادبیر است
از خواب چو سایه عقلها سر زیر است
فردا ز پگه بیا که امشب دیر است
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی