دل رفت و سرِ راهِ دلْ‌اِستان بگرفت
رباعی شمارهٔ ۳۲۹
اندازهٔ متن
دل رفت و سرِ راهِ دلْ‌اِستان بگرفت
وز عشق، دو زلفِ او به دندان بگرفت
پرسید: کی تو؟ چون دهان بگشادم
جست از دهنم، راه بیابان بگرفت
۲ بیت۱ بازدید
منبع: ویکی‌درج
شعر رایگان می‌ماند؛ با ذخیره‌کردن، بعداً از کتابخانه‌ات پیدایش می‌کنی.