رباعی شمارهٔ ۴۱۷
اندازهٔ متن
من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است
جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است
گویند وفای او چه لذت دارد
ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است
۲ بیت
من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است
جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است
گویند وفای او چه لذت دارد
ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی